و آنگاه که بیایی....
هر چی بیشتر برای تو دعا می کنم خودم بیشتر آروم می شم...
ایمان دارم که دعای من برای خوشبختی تو کارسازه چون من دارم دعا کردن رو با دعا کردن برای تو یاد
میگیرم!!!
برات دعا می کنم چون لیاقت بهترینارو داری...
تو نبودنت چیزایی رو یاد گرفتم که شاید تو بودنت نمی تونستم یاد بگیرم!!!
...هم بودنت برام مفید بود وهم
خدایا شکرت،همه چیز درست می شه،ناشکری نکن،توکل به خدا،خدا با صابران است....
اینا جملاتیه که خیلی دوستشون دارم و همیشه سعی می کنم باهام بمونه....
آخه اینا یادگاری ارزشمندیه برام!!!
خدایا گوینده ی این جملات رو هرجا هست در پناه خودت نگهدار...
بعد از مدتها دوری سلااااااااااام.........
دیدن عکس این نی نی جان تنها چیزیه که الان به من آرامش می ده!!!!!
خدایاااااااااااا چه قدر معصوم و پاکه...
خدایا تازگیا هر چی بیشتر از دیگران کمک می خوام بیشتر احساس تنهایی می کنم،سمت هر کی
می رم نا امیدم می کنه،جالبه هرچی امیدم از اونا کمتر می شه،امیدوارتر می شم،چون می دونم
تو امیدمو نا امید نمی کنی،می دونم که می خوای امیدم از همه جا قطع شه و با دلی شکسته
بیام سراغت ،می خوای زلال شم،شاید می دونی،شاید که نه حتما می دونی اگه الان اونی که می
خوامو بهم بدی قدرشو ندونم،می خوای بزرگ شم،اما اگه من توان نداشته باشم چی...
اگه من لیاقت نداشته باشم چی؟
می خوای دلم بشکنه؟خب الان شکسته!
می خوای دلم بسوزه؟خب الان سوخته!
می خوای تنها شم؟خب تنهام!
کمکم کن...
اگه تو کمکم نکنی کی کمکم می کنه
واقعا دیگه هیچ امیدی جز تو ندارم
پس امیدمو نا امید نکن ای خدای بزرگ
..........................................................
فرازی از دعای کمیل
و بیامرز گناهانم را زیرا تو حکم دادی بندگانت را برای پرستشت
و دستور دادی آنها را به دعا به درگاهت و ضامن اجابت آن شدی
خدایا رو به تو داشتم و خدایا به سویت دست برداشتم
به عزت خودت دعایم مستجاب کن و برسان مرا به آرمانم
و مبر از فضل خود امیدم و کفایت کن از من شر جن وانس را از دشمنانم
ای آنکه نامش دوا و ذکرش شفا و طاعتش توانگریست
رحم کن بر کسی که سرمایه اش امید و سازو برگش گریه است
ای نعمت ریز،ای نقمت دور کن،ای نور هراسندگان در تاریکی،دانای نیاموخته،
رحمت فرست بر محمد و آل محمد و بکن با من آنچه که اهل آنی
و رحمت خدا بر رسولش و امامان با برکت ...
دعای روز اول
خدایا روزه مرا در این روز مانند روزه داران حقیقی که مقبول توست قرار ده ، واقامه نمازم را
مانند نمازگزاران واقعی مقرر فرما ، ومرا از خواب غافلان « از یاد تو » هوشیار وبیدار سازوهم
در این روز جرم و گناهم را ببخش ای خدای عالمیان واز زشتیهایم عفو فرما ای عفو کننده
از گنهکاران .
......................................................................................
کوله بارت بربند،شاید این چند سحر و افطاری فرصت آخر باشد که به مقصد برسیم...
ای سبک بال در این راه شگرف،در دعای سحر و افطارت،در مناجات خدایی شدنت...
هرگز از یاد مبر من جامانده بسی محتاجم...
تقدیم به پدران
عزیز برای دختران
همدرد برای همسران
تکیه گاه برای پسران
کاش می شد آسمان حرف کویر را می فهمید و اشک خود را نثار گونه های خشک من می
کرد...
کاش واژه ی پدر آنقدر با لبها صمیمی بود که برای بیان کردنش به شهامت نیازی نبود...
کاش دلها آنقدر خالص بود که دعاها قبل از پایین آمدن دستها مستجاب می شد...
کاش مهتاب با کوچه های تاریک شب آشنا تر بود...
کاش آنقدر بهار مهربان بود که باغ را به دست خزان نمی سپرد...
کاش فریاد آنقدر بی صدا بود که حرمت سکوت را نمی شکست...
وکاش مرگ معنی عاطفه را می فهمید.....
ای خوب ماندنی هیچ می دانی بعد از رفتنت چشمانم آنقدر در انتظارت سوخت که سیلاب
های اشکم خشکید..
باز گرد که با برگشت تو دنیا به رویم لبخند خواهد زد اما می دانم این رویایی بیش نیست
و تو هرگز باز نخواهی گشت هیچ می دانی همیشه تو را در رویاهایم مجسم می کنم و اما تو
در تجسم رویاهایم نیز از من گریزانی.
محبوبم ای تنها امید زندگانیم ای پدر اما حتی اگر باز نگردی یادت همیشه در قلبم باقی خواهد
ماند،اما آتش عشقت چنان بود که از غنچه ی نو شکفته ی قلبم خاکستری سوزان بر جای گذاشت
پدرم بعد از رفتنت چه سخت آموختم که در کوچه پس کوچه های تنهایی قلبم پا گذارم و
تنهایی را با تمام وجودم درک کنم و با یاد و خاطرت مرثیه ای بسرایم و بی اختیار اشک بریزم .
اگر چه سخت بود ولی آموختم با تمامی وجودم آموختم...
بدون آنکه پدر وفادار من باشی دختر وفادارت خواهم شد...
و اما کلام آخر...
دوستت دارم اما روزی این کلمه را بر زبان آوردم که جسمت را در زیر فرسنگها خاک قرار داده
بودند....
يوسف گم گشته باز آيد به كنعان غم مخور كلبهء احزان شود روزي گلستان غم مخور
اي دل غمديده حالت به شود دل بد مكن وين سر شوريده باز آيد به سامان غم مخور
گر بهار عمر باشد باز بر تخت چمن چتر گل در سركشي اي مرغ خوشخوان غم مخور
دور گردون گر دو روزي بر مراد ما نرفت دائما يكسان نباشد حال دوران غم مخور
هان مشو نوميد چون واقف نئي از سر غيب باشد اندر پرده بازيهاي پنهان غم مخور
در بيابان گر به شوق كعبه خواهي زد قدم سر زنشها گر كند خار مغيلان غم مخور
اي دل ار سيل فنابنياد هستي بر كند چون ترا نوح است كشتیبان ز طوفان غم مخور
حال ما در فرقت جانان و ابرام رقيب جمله ميداند خداي حال گردان غم مخور
گر چه منزل بس خطرناك است و مقصد بس بعيد هيچ راهي نيست كانرا نيست پايان غم مخور
حافظا در كنج فقر و خلوت شبهاي تار تابود وردت دعا و درس قرآن غم مخور
اینه رسمش...
که ادعای دوست داشتن داشته باشیم ولی حاضر نشیم غرورمون رو زیر پا بذاریم،حتی
حاضر نشیم غرورمون شکسته شه....
اینه رسمش...
که وقتی شونه هامون مرحم اشکایی می شه که از دلی شکسته ریخته شده،در نهایت
اشکا رو پتکی کنیم و بکوبیم تو سر صاحبش....
اینه رسمش...
وقتی به یکی می گیم حرف بزن تا سبک شی من میشنوم،وقتی حرف زد و خالی
شد،شروع کنیم به گفتن اینه چرا این حرفا رو زدی...
اینه رسمش ...
که به دیگران بگیم صبور باش ولی خودمون عصبانی بشیم...
تازگیا دارم می فهمم که هر چی که رسمش نیست ما رسم می کنیم و هر چی که باید رسم باشه
منسوخ می کنیم....
دیگه خیلی برام عجیب نیست چون ما انسانیم و انسان یعنی نقصان ....
كس نمی داند ز من جز اندكی
وز هزاران جرم و بد فعلی یكی
من همی آن دانم و ستار من
جرمها و زشتی كردار من
هر چه كردم جمله ناكرده گرفت
طاعت ناورده آورده گرفت
نام من در نامه ی پاكان نوشت
دوزخی بودم ببخشیدم بهشت
عفو كرد آن جملگی جرم و گناه
شد سفید آن نامه و روی سیاه
آه كردم چون رسن شد آه من
گشت آویزان رسن در چاه من
آن رسن بگرفتم و بیرون شدم
شاد و زفت و فربه و گلگون شدم
در بن چاهی همی بودم نگون
در دو عالم هم نمی گنجم كنون
آفرینها بر تو بادا ای خدا
ناگهان کردی مرا از غم رها
گر سر هر زلف من گردد زبان
شکرهای تو نیاید در بیان
.............................چهارم مرداد..........................
یادته پارسال ساعت 4.....
خوشحالم که امسال چهارم مرداد با سوم شعبان که ولادت امام حسین(ع)هست متقارن شده.
یادته دارآباد تو اون هوای پاک با یه حس پاک روی نیمکت زیر درخت رو به تهران نشسته بودیم...
یادته تهرانی رو که با تمام وسعتش زیر پاهامون بود!!!!
یادته گفتی دوست داری شاهد داشته باشیم!؟...
خورشید رو
به عنوان شاهد گرفتیم(البته خورشید یه نماده...چون شاهد اصلی خداست)
می دونم که یادته پس...
.
.
.
.
.
.
سالگرد اولین دیدارمون مبارک....
چی می شد این کلبه مال من بود!!!!
تا به دور از آدمای رنگ و وارنگ با آرامش توش زندگی کنم....
گرچه هنر اینه که بین این آدما زندگی کنی و کم نیاری...
|
لئوناردو داوینچی هنگام کشیدن تابلوی شام آخر دچار مشکل بزرگی شد: میبایست نیکی را به شکل عیسی و بدی را به شکل یهودا، از یاران مسیح که هنگام شام تصمیم گرفت به او خیانت کند، تصویر میکرد. کار را نیمهتمام رها کرد تا مدلهای آرمانیش را پیدا کند. روزی در یک مراسم همسرایی، تصویر کامل مسیح را در چهره یکی از آن جوانان همسرا یافت. جوان را به کارگاهش دعوت کرد و از چهرهاش اتودها و طرحهایی برداشت. سه سال گذشت. تابلو شام آخر تقریباً تمام شده بود؛ اما داوینچی هنوز برای یهودا مدل مناسبی پیدا نکرده بود. | |
|
کاردینال مسئول کلیسا کم کم به او فشار میآورد که نقاشی دیواری را زودتر تمام کند. نقاش پس از روزها جستجو، جوان شکسته و ژندهپوش و مستی را در جوی آبی یافت. به زحمت از دستیارانش خواست او را تا کلیسا بیاورند، چون دیگر فرصتی برای طرح برداشتن نداشت. گدا را که درست نمی فهمید چه خبر است، به کلیسا آوردند: دستیاران سرپا نگهاش داشتند و در همان وضع، داوینچی از خطوط بی تقوایی، گناه وخودپرستی که به خوبی بر آن چهره نقش بسته بودند، نسخهبرداری کرد. وقتی کارش تمام شد، گدا، که دیگر مستی کمی از سرش پریده بود، چشمهایش را باز کرد و نقاشی پیش رویش را دید و با آمیزهای از شگفتی و اندوه گفت: من این تابلو را قبلاً دیدهام. داوینچی با تعجب پرسید: کی؟ سه سال قبل، پیش از آنکه همه چیزم را از دست بدهم. موقعی که دریک گروه همسرایی آواز میخواندم، زندگی پر رویایی داشتم و هنرمندی ازمن دعوت کرد تا مدل نقاشی چهره عیسی شوم. (پائولو کوئیلو - برگرفته از کتاب شیطان و دوشیزه پریم) | |
خدا جون سلام. خدایا خودت به ما بچه ها گفتی که ما رو خیلی دوست داری و همه آرزوهای ما رو انجام
می دی. خدا جون شش ماهه که پدرم از پیش ما رفته و ما در این مدت خیلی سختی دیدیم. خونه ما
توی یه زیرزمین که نور خورشید به زور می تونه از پنجره اش تو بیاد. مامانم چار ماهه که نتونسته اجاره
خونه مارو بده. خدایا من از تو می خواهم ک من و مامانم و داداش هایم رو به آرزومون برسونی. خدا جون
از تو نمی خوام یه آپارتمان هزار متری پولش را به ما بدهی ولی از تو می خواهم یک آپارتمانی باشد که
هم کامپیوتر نو، هم تلویزیون نو، هم فرش نو، هم اسباب بازی های نو، هم کتاب قصه های نو و هم
چیزهای نو در خانه ما باشد. خدا جون ازت می خواهم خانه ای باشد که همه ما در آن راحت باشیم و
دیگر غصه ها و اشک های مادرم رو نبینیم. خدایا مامان می گه تو خیلی مهربونی و همه بچه ها رو
دوست داری و آرزوشون را زود برآورده می کنی. و قراره روز تولد حضرت علی دست تو بکنی توی صندوق
پست و آرزوهای ما رو بخونی. خداجون ازت خواهش می کنم سلام منو به بابام برسونی و آرزوی منو در
یک چشم بهم زدن برآورده کنی...
نامه ی محمد ابراهیم،۱۰ساله،یتیم،مادر بی کار شده....
پیرمردی صبح زود از خانهاش خارج شد. در راه با یک ماشین تصادف کرد و آسیب دید. عابرانی
که رد میشدند به سرعت او را به اولین درمانگاه رساندند. پرستاران ابتدا زخمهای پیرمرد را
پانسمان کردند سپس به او گفتند: باید ازتو عکسبرداری شود تا جایی از بدنت آسیب ندیده
باشد. پیرمرد غمگین شد و گفت عجله دارد و نیازی به عکسبرداری نیست. پرستاران از او
دلیلش را پرسیدند.
پیرمرد گفت زنم در خانه سالمندان است. هر صبح آنجا میروم و صبحانه را با او میخورم.
نمیخواهم دیر شود!
پرستاری به او گفت: خودمان به او خبر میدهیم. پیرمرد با اندوه گفت: خیلی متأسفم. او
آلزایمر دارد. چیزی را متوجه نخواهد شد! حتی مرا هم نمیشناسد! پرستار با حیرت گفت:
وقتی که نمی داند شما چه کسی هستید، چرا هر روز صبح برای صرف صبحانه پیش او
میروید؟ پیرمرد با صدایی گرفته، به آرامی گفت: اما من که میدانم او چه کسی است...!
در غار حرا گشوده شد دفتر نور
دادند كتاب نور بر رهبر نور
شد بعثت والاي محمد يعني
گرديد امين مكه پيمبر نور
